Dziś kurier dostarczył nasz nowy obrus.

Jak się później okazało, z zakupów ucieszyły się nie tylko Futerka

Mała rzecz, a cieszy

Trwają ferie zimowe (kiedy to było…?!). Hera również postanowiła wyjechać. Pod namiot.

Kto jeszcze w dzieciństwie robił namioty z krzeseł i koca?

Ja: Ależ z niego łowca!

Ł: Z niego jest owca, nie łowca!

Czas iść na halę paść

Na 365 dni w roku (tudzież 366) około 1/3 zajęta jest przez przeróżne święta – tzw. DNI CZEGOŚ/KOGOŚ. Jest Dzień Kobiet, Dzień Chłopaka, Dzień Ojca, Dzień Babci, Dzień Strażaka, Policjanta, Górnika. Dzień Dziecka. Marzec usłany jest dniami proekologicznymi: Pierwszy Dzień Wiosny, Światowy Dzień Wody, Światowy Dzień Lasu. Jest też Dzień Czekolady, Dzień bez mięsa i Dzień Mańkuta (leworęcznych osób znaczy się ). A jak się ostatnio dowiedziałam, świętować możemy również w Dzień Liczby Pi i w Światowy Dzień Mokradeł (ciekawe, jak mokradła wtedy świętują ). Wszak każda okazja jest dobra

17 luty jest jednak jednym z najbardziej umotywowanych DNI – prócz imienin paru osób świętujemy bowiem DZIEŃ KOTA. Czyż koty nie są istotami, które na swój dzień zasługują najbardziej?

Z racji posiadania w domu kilkunastu kilogramów solenizantów, o Dniu Kota zdecydowanie pamiętamy. Są życzenia, uściski, tulenia, całusy, czesanie, upiększanie, imprezowanie. Uwierzcie – nasze Futra chciałyby Dzień Kota przespać lub wykasować go z naszej pamięci

Wszystkim Futerkom życzymy wiecznego mrrruczenia ze szczęścia, smakołyków w miskach, zabaw do upadłego, lśniącej sierści, błysku w oczach, mokrego noska i kochających właścicieli w ciepłym domku.

Do życzeń dołączają się oczywiście nasze Kłaki (miauczały coś rano pod nosem, myślę, że to właśnie były życzenia ).

Pogoda w ciągu dnia nie popsuła nam szyków i po pracy zamówiliśmy ogródek i zabraliśmy Kłaki.

Hera wrzucona została w śnieg po raz drugi, Olimp śnieg dopiero poznał (nie liczę oczywiście wyjść na balkon, gdzie oba Futra szukają centymetra kwadratowego, który uchował się przed białymi płatkami ). Przypominając sobie poprzednie zimowe wyjście Hery, spodziewaliśmy się głośnego Miaaauuu oznaczającego „Choć tu szybko i weź mnie na ręce!”. Nie myliliśmy się ani trochę. Futra jeszcze dobrze nie zamoczyły łap, a już było zawodzenie. Swoją drogą w tym zawodzeniu były baaardzo zsynchronizowane

Kilka zdjęć zdążyliśmy pstryknąć.

Chciałam okazać swoje dobre serce i uratowałam Herę przed całkowitym zakopaniem się. Ta w ramach podziękowania zrobiła ze mnie drzewo…

Na koniec pochwaliła się, jaka to jest ośnieżona z każdej strony

i udała się w kierunku wyjścia. W domu przytuliła się do kaloryfera. Olek zajął drugi kaloryfer

Bałwana niestety nie ulepiliśmy. Nasze dwa norweskie nam wystarczyły

Czy Wasze Futerka też stronią od śniegu?

czyli nasze Kłaki coraz częściej można zobaczyć razem

Kocich Walentynek!

Ł: Hera!

Hera: … [cisza]

Ł: Hera! Nie maluj ust! Przecież ty nie masz ust!

Ps. Po długiej przerwie, utraconych zdjęciach z całego grudnia i stycznia, problemach technicznych, klasycznym brakoczasie i kocich przebojach – WRACAMY!

Tęskniliście? My bardzo

I wcale nie o Święta Bożego Narodzenia chodzi…

W dniu dzisiejszym nasze małe, kudłate Herzysko (cóż za oksymoron – małe Herzysko ) kończy 2 lata. Tak tak, 2 lata! Uwierzycie?!

To czarne pręgowane maleństwo, które jeszcze niedawno mieściło się w mojej torebce (który kot nie lubi wchodzić do damskiej torebki), dziś jest dostojnym, poważnym, dużym kociskiem. Co prawda z każdym dniem coraz bardziej ofoszonym, ale kochanym kociskiem

I może sprawia problemy, może jest kotem wybrakowanym , ale jest nasza. Każdego dnia wita nas swoim radosnym „Mrrau-Mrrau!”, każdego dnia obraża się na wszystkich, każdego dnia daje Olkowi porządną lekcję wychowania i ostro trenuje z nim biegi, będąc dla niego jednocześnie mamą i starszą siostrą. Jest członkiem naszej rodziny.  I nie zamienilibyśmy jej na żadne inne Futerko!

Dziś, razem z Herą, świętuje w swoich nowych domach całe H-rodzeństwo.
Hera, Hebe, Haker, Hektor i Hunter… Z okazji DRUGICH URODZIN życzymy ogromu zdrówka, wiatru w sierści, codziennych porcji pysznego jedzonka, dumnych ogonów, jak najmniej kryzowych dredów, niewypadających wąsisk i miejsca na ciepłych kolankach swoich poddanych

♥♥♥ Med det beste ønsker for dagen og framtiden! ♥♥♥
[Z najlepszymi życzeniami na dziś i na przyszłość!]

Impreza oczywiście też była

Olo również załapał się na kawałek tortu

Najczulszymi pod tym względem punktami na kocie jest kryza, futerko za uszami i ogon. O ile za uszami naszych Futer możemy dopatrzyć się lekkich zmian, o tyle z kryzą czy ogonem nigdy problemów nie mieliśmy. Można więc powiedzieć, że tematu nie znamy. Dodać jednak należy, że nie znamy tematu tego naturalnego przetłuszczania… Są bowiem sytuacje, kiedy futro jest tłuste z zupełnie innych powodów.

Pierwszy tłusty ogon zaliczyliśmy, kiedy Hera włożyła go do patelni z tłuszczem (zimnym na szczęście!). Praliśmy go solidnie płynem do mycia naczyń, ale niestety mimo minionego już od tego zdarzenia ponad roku można zobaczyć, że przetłuszczona kiedyś końcówka ogona odznacza się od jego reszty.
Po kilku miesiącach Olo włożył ogon do zalanego garnka po fasolce po bretońsku. A fasolka ta do nietłustych raczej nie należy… Efekt? Do dziś kilka bocznych źdźbeł (ździebeł?!) ogona jest wyraźnie tłustych.

Nic specjalnego – Norwegi (a przynajmniej nasze) zachowują się tak, jak gdyby ogony nie były ich integralną częścią. Nie ma się zatem co dziwić, że wkładają je gdzie popadnie…

Są niestety też takie chwile, kiedy to my zawinimy. Kiedy krzątając się po kuchni zahaczymy o garnek z leczem, a na linii spadającego lecza będzie stał któryś kot. Padło na Olka.
Zachlapany tył prawego boku i białe łapki w pomarańczowe plamy. Wsadziliśmy kota pod prysznic, trzymając ogon w górze (u niektórych NFO jedna kąpiel wystarczy, aby futro już na zawsze się przetłuściło) i staraliśmy się jak najwięcej sprać z futerka. Nasz wiecznie-na-haju Olo był jednak baaardzo niecierpliwy i po paru sekundach wyskoczył jak oparzony, by następnych kilka godzin spędzić na solidnym myciu.

Niestety, mimo kilku(nastu) godzin lizania, futro było tłuste. Bardzo tłuste. Porządnie zatem zgłębiłam ten temat na wszelkiej maści forach. Suchego szamponu ani specjalistycznego pudru niestety pod ręką nie mieliśmy (i przed Świętami też nie zdążyłby już dojść), spróbowaliśmy zatem polecanego w awaryjnych sytuacjach przez kilku hodowców zwykłego pudru. Takiego dla dzieci. Porządnie puder wtarliśmy, następnie porządnie wytrzepaliśmy, lekko przeczesaliśmy. Od razu lepiej! Zabieg powtórzyliśmy dwa dni z rzędu i dziś futro powoli dochodzi do siebie. Na pewno pudrowanie będziemy powtarzać, a na przyszłość zaopatrzymy w których z polecanych kocich specyfików.

Czy tylko nasze koty na siłę szukają nieszczęść?